Nieuws /

“Het begeleiden en motiveren van mensen vind ik zo fijn aan het hardlopen!”

Elke marathonloper heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen motivatie om te gaan hardlopen en zijn eigen beleving van de TCS Amsterdam Marathon. Wij vroegen een paar deelnemers het hemd van het lijf en dat leverde prachtige boeiende verhalen op. Lees het mooie enthousiaste verhaal van de 23 jarige Shanice Veldhuis die het geweldig vind om hardlopers te begeleiden en om te motiveren en dat doet ze op een prachtige manier!

Hi, stel je even voor!

Mijn naam is Shanice Veldhuis, 23 jaar en woonachtig in de Zaanstreek. Afgelopen jaar ben ik afgestudeerd aan de Hogeschool van Amsterdam als pedagoog. Tijdens mijn studie kon ik aan de slag bij een grote kinderopvangorganisatie in Amsterdam en daar ben ik nu nog steeds aan het werk. Om mijzelf goed in balans te houden ben ik gek op hardloop avontuurtjes, zoals verschillende wedstrijden, clinics en social runs met hardlopers.
Als fanatiek hardloper heb ik afgelopen jaar hardlopers mogen begeleiden tijdens mijn werkzaamheden als Nike+ Run Club pacer in Amsterdam, waarbij we wekelijks door de straten van Amsterdam en in het Olympisch Stadion hebben gerend. Na dit fantastische avontuur mocht ik starten met een nieuw avontuur. Vanuit mijn sportschool de Club in Assendelft werd ik gevraagd om hardlooptrainingen te organiseren en zo een groep hardlopers te begeleiden naar de Dam tot Damloop 2017. En om dit alles zo goed mogelijk te kunnen ben ik dan ook gestart met een cursus tot hardlooptrainer.

Hoe ben je ooit begonnen met hardlopen?

Als jong meisje luisterde ik aandachtig naar een klasgenootje die een spreekbeurt gaf over atletiek. Toen we op het schoolplein even mochten proberen om over een horden te springen was ik zo goed als overgehaald en heb ik kennis gemaakt bij de plaatselijke atletiekvereniging. Als D-pupil heb ik bijna alle onderdelen van atletiek geprobeerd, maar ik kwam er al snel achter dat hardlopen wel het leukste onderdeel was waar ik mee verder wilde. Favoriete afstand? De 1000 meters.

Wat was je eerste halve of hele marathon?

Ik ben al heel lang aan het hardlopen maar die halve marathon heeft toch lang op zich laten wachten.. Afgelopen jaar was het dan echt zover. Ik kon een startbewijs overnemen voor de Halve marathon van Amsterdam. Twee weken voor de start van Amsterdam kreeg ik de vraag van mijn vriendin Meike of ik haar wilde pacen bij de Halve marathon van Eindhoven, ze had namelijk een startbewijs over. En dat was dan ook precies wat ik fijn vind aan hardlopen, het begeleiden en motiveren van mensen. Hoe tof dat ik dit kon doen bij mijn vriendin zodat zij na een flink blessureleed dan toch over de finish kwam. Het probleem was dan wel dat ik de week na Eindhoven in Amsterdam moest lopen. Dus ook ik vroeg een andere vriendin, Wendy, die ik ken van atletiek of zij mij hierbij wilde pacen. Eigenlijk kun je stellen dat ik van mijn eerste halve marathon wel een feestje heb gemaakt en in één week technisch gezien een marathon liep.

 

Waarom heb je met de TCS Amsterdam Marathon meegedaan?

Na de Dam tot Dam van 2015 wilde ik meer hardloopuitdagingen voor mijzelf creëren, hoe tof kon dat zijn door te beginnen met een marathon. Maar voor een hele marathon eerst maar eens een halve doorkomen dacht ik zo.
Tijdens mijn studie was ik eigenlijk de hele week in Amsterdam en het liefst alle weekenden ook. Amsterdam heeft voor mij iets magisch. De combinatie van de Dam tot Damloop in september en de Halve marathon van Amsterdam in oktober was dan ook perfect.

Hoe heb je die dag ervaren?

De ervaring leert dat wanneer er sprake is van een sporthal en er een mogelijkheid is om een startbewijs eerder op te halen, dat het druk kan zijn. En druk dat was het zeker.. Gelukkig had ik de startbewijzen al een dag eerder opgehaald en hoefde we eigenlijk alleen onze tassen op te bergen. Ideaal! Onze tassen konden we kwijt in een kluisje, nog even met tientallen vrouwen in de rij voor het toilet en ruim voor onze starttijd waren we al gereed. Het was die dag erg warm en we besloten alvast naar buiten te gaan. Ik keek mijn ogen uit hoe we met zoveel hardlopers over het Ijsbaanpad richting de startvakken liepen. Eigenlijk ging deze run heel goed tot aan bij de Van der Madeweg. Er was hier een stuk minder publiek en mijn tempo viel terug. Gelukkig had ik mijn vriendin Wendy bij me en konden we wel constant blijven lopen.

Ik weet nog dat we via de Mauritskade door de tunnel en zo de brug op moesten over de Amstel, man wat ging ik daar stuk. Ik heb Wendy laten gaan en ben op mijn eigen tempo door gegaan, ik gaf toe aan mijn mentale strijd en ik kan wel stellen dat ik daar zo van moest balen. Het streven was om onder de twee uur te rennen, maar halverwege heb ik die tijd dus bij moeten stellen. Toen ik in het Vondelpark werd aangemoedigd door andere bekenden kreeg ik de boost die ik nodig had, ik kon mijn tempo weer herpakken en heb eigenlijk nog heel lekker gelopen. Vlak voor het Olympisch Stadion kwam ik een meisje tegen die ik ook wel eens met de Nike+ Run Club had gepaced en ook hier kon ik haar weer motiveren om achter me aan te rennen. “Kom op, nog maar 500 meter” riep ik naar haar. Gek he.. zo werd ik zelf gepaced, had ik mijn eigen dip en het moment erna voelde ik de runnershigh weer even en vond ik de kracht om het allerlaatste beetje energie eruit te sprinten.

 

Hoe vond je het om te starten en te finishen in het beroemde Olympisch Stadion van Amsterdam?

We hadden de aankomst goed getimed en hoefde eigenlijk niet lang te wachten voordat we het startvak in konden. Uiteindelijk was het wel nog even tijdrovend voordat je van je startvak ook daadwerkelijk door de start gaat, maar hey.. we gingen rennen door Amsterdam en het was mooi weer. De laatste 200 meter gaf mij weer zoveel KIPPENVEL! Ik heb met verschillende atletiek wedstrijden en de Nike+ Run Club runs vaker in het Olympisch Stadion mogen rennen maar ieder moment als je weer op de baan komt geeft dit toch zo veel kippenvel. Mijn tijd? Net iets boven de 2.00 uur.. Het prikkelde bij mij gelijk de gedachten: volgend jaar weer en dan onder die twee uur!

Wat zou je willen zeggen tegen iedereen die nog geen halve of hele marathon heeft meegelopen in Amsterdam?

Mijn motto: ‘Always be yourself unless you can be a runner, then always be a runner! ‘
Hardlopen is niet voor iedereen vanzelfsprekend weggelegd, maar je kan er wel naar toe werken. Ik heb nu de kans gekregen om hardlooptrainingen te geven en van een goede opbouw naar een langere afstand toewerken heeft iets magisch. Het geeft jezelf echt een boost als je rondje al langer is dan vijf kilometer. Natuurlijk gaat het niet altijd zoals je wilt, maar Rome is ook niet in één dag gebouwd. Hardlopen gaat met vallen en opstaan, blessureleed en een runnershigh. Maar als je eenmaal kennis hebt gemaakt met die runnershigh.. ik zeg: geef het een kans!

Mis niets en ontvang het laatste hardloopnieuws

Schrijf je in voor de nieuwsbrief